Dat gebruik van sociale media een must is voor iedere ondernemer of al dan niet werkzoekende professional valt niet meer te negeren. Afgelopen jaar heb ook ik mijn stoute schoenen aangedaan. Van mijn oude overtuiging dat ik computerondeskundig ben heb ik ‘therapeutisch’ afscheid genomen en fier heb ik het online pad betreden.Gewapend met kennis over ‘personal branding’ en een eed van belofte om trouw te blijven aan mijn zakelijk professionele visie ging mijn experiment en zoektocht van start. Overigens wel met in mijn achterhoofd o.a. de principes:

- ik zal geen on-zin schrijven

- ik zal geen negativiteit verspreiden in welke toon dan ook

- ik wil graag inspireren en geïnspireerd worden

- ik wil herkennen en herkend worden

Er is één les die ik heb geleerd: WAT KOST DIT VEEL TIJD! Zeker in aanvang is het een giga-investering in mijn ogen, in mijn kostbare tijdsbestek.Een goede foto alleen al, vroeg bij mij om 2x afspreken met leuke vriendinnen, natuurlijk moest er ook op het nippertje nieuwe batterijen voor de digicamera gekocht worden en was ik een dag bezig om tussendoor het snoertje van de camera naar de PC te zoeken en gezinsleden te beschuldigen van het zoekmaken ervan. Uitzoeken, bijsnijden en de foto dan nog in het betreffende bio-onderdeel krijgen ging niet zonder slag of stoot.

Een jezelf recht doende bio/profiel schrijven, ik weet niet hoe dat bij anderen gaat, maar bij mij heeft dat toch iets weg van een wedergeboorte. Halverwege ophouden omdat er een kind van school gehaald moet worden – iets dat beslist valt in de categorie ‘onzin’ tweets- is ook echt niet handig.Uiteindelijk was ik dan wel trots en tevreden en klaar voor de echte start: status updates en tweets plaatsen. En toen werd het stil. Wat was interessant genoeg om te melden en hoe kreeg ik dat in 140 tekens verwoord? Had ik net een mooie tweet-impuls, was de laptop uit of stond op zolder of begaf mijn modem het. De helpdesk moest ik met ingehouden vulkanisch ongeduld bellen. Meteen maar een 3 in 1 abonnement afgesloten omdat we al een paar dagen slechts 2 TV-zenders over hadden.

Een smartphone zou beslist uitmaken veronderstelde ik. Wachtend lag ik op de loer van het naderend einde van mijn lopende contract. Magazines ploos ik uit en vrienden vroeg ik om hun ervaringen en maakte mijn keuze. Bijna, bijna ben ik er maar moest vanochtend toch weer de klantenservice bellen: ‘dat ik echt wel meteen wil kunnen internetten hoor!’ Daar moest dus nog een knop voor om bij hen en ik moest alleen nog ‘ff’ mijn Phone registreren. Ik moet bekennen, ik was meteen gealarmeerd door dat ‘FF’.

Daar zit ik dan, op mijn zolder, de sneeuw bedekt geruisloos het schuine raam. Mijn pincode en eim-code worden gevraagd? Geen paniek! Rustig die staan op de doos…op het scherm verschijnt tekst met iets van ‘geen wifi’…Terwijl echtgenoot naast mij hoorbare rot muziek zit te downloaden voel ik mezelf naar adem happen. Ik kan nu helemaal uit mijn dak gaan schiet door me heen, zit per slot van rekening al op zolder, schuimbekkend echtgenoot afblaffen met alle nare consequenties van dien en met een kerstvakantie voor de deur….toch maar niet en besluit zedig te gaan strijken. Daar word ik rustig van (valt overigens ook in de categorie ‘onzin’). Enkele T-shirts verder ben ik bedaard.

Vanavond ga ik in de herkansing mijn nieuwe phone installeren en deze kronkel tweeten daarmee wordt mijn geduld dan beloond.

 Astrid Uitterhaegen-Radhakishun

20 december 2010

 

 

 

Vorige week gaf ik een workshop “leven vanuit balans” voor een groep boventallig/preventief mobiel verklaarde medewerkers van een grote organisatie.

Gedwongen veranderingen zorgen per definitie voor onrust en onzekerheid. Maar biedt ook de kans om je mogelijkheden weer eens grondig te verkennen. Vragen als: wat past bij mij, wat vind ik leuk om te doen en het veelgehoorde advies om ‘vooral te doen wat je hart je ingeeft’ nodigen uit om je eigen wijsheid te gaan ontdekken. Een aanpak die hierin bijzonder ondersteunend werkt is de techniek van hartcoherentie. Vanuit hartcoherentie krijg je beter contact met wat je echt graag wil en belangrijk vind en creëer je ook meer balans. Daarover ging mijn workshop.

Dit groots opgezette joblink event was fantastisch goed georganiseerd en ingevuld. Er waren meerdere workshops om uit te kiezen; sociale media, personal branding, kleuradvies -omdat je ‘imago een goede amigo’- kan zijn, solliciteren, certificeren. Ook waren er stands waar informatie te krijgen was over zelfstandig ondernemerschap, stagemogelijkheden, interne vacatures.

Het deed mij goed om te zien dat met zoveel aandacht en zorg mensen aangemoedigd werden om van hun ‘crisis’ stap voor stap richting ‘kans’ te gaan. Dat het interne mobiliteitscentrum zoveel ‘hart voor de zaak’ toonde.

Aan het eind van de dag kreeg ieder een boekje mee met sollicitatie tips & trucs. Als een van de workshopgevers werd mij gevraagd een bijdrage hierin te leveren.

 Voor allen die zoekend zijn naar of mijmeren over nieuw werk: hieronder lees je mijn tips

 “Een goed gevoel is het halve werk”.

Lekker in je vel zitten is een gevoel dat je zelf ervaart en dat je uitstraalt naar je omgeving. Je denkt dan helder en creatief, komt makkelijker in een ‘flow’ en maakt echt contact. In situaties waarin je op je best wilt zijn, waarin je de ander wilt tonen waar je waarde ligt is dat goede gevoel de basis. Daarvoor heb ik de volgende tips.

Je eigen gedachten kunnen je maken of breken

Leer je aan bewust te zijn van wat je denkt. Mentale hygiëne is dat. Onderzoek de gedachten die je neerhalen en welke boodschap erin verstopt zit. Heb ook oog voor gedachten die je opbeuren en breidt vooral dit repertoire uit.

Leer je aan om waarderend naar je verleden en je heden te kijken

Wat je aandacht geeft groeit, dat is een wetmatigheid. Dus je kunt kiezen om jezelf af te kraken en je verleden met een grauwsluier te bedekken of om te zoeken naar de lichtpunten en hoogtepunten in je bestaan. Zoek die laatste voorvallen bewust op. We hebben de neiging om wat goed ging snel te ‘deleten’ uit ons geheugen en de pijnpunten op de harde schijf te branden. Omkeren dus is mijn advies.

Ga uit van een realistisch zelfbeeld

Of we overschreeuwen, of we houden in; de meesten stuiteren tussen deze twee uitersten.In beide gevallen maakt onzekerheid de dienst uit. Breng eerlijk je sterkten, je talenten, je passie(s), je drijfveren in kaart en in gesprek. Hou je licht niet in! Durf te stralen. Wees daarnaast ook gewoon eerlijk over wat je niet boeit en niet wilt kunnen. Je begrenzing kennen kun je ook op waarde leren schatten.

Schenk aandacht aan een balans in denken en voelen

Serieuze zaken geven we bovenal veel serieus denkwerk, zoals oriënteren/solliciteren.De kans dat we doorschieten en teveel in het hoofd leven is bijzonder groot. Maak bewust tijd en ruimte om te voelen. Aandacht te hebben voor je emoties, maar ook voor fysieke sensaties zoals; lekker eten, muziek luisteren, buiten zijn, bewegen, met je huisdier/ kind/ partner kroelen.

 Avonturier en experimenteer

Klop lucht in je leven anders valt het zo zwaar op je maag. Bedenk oefensituaties voor jezelf waar niet zoveel van afhangt en waarin je spelend nieuwe manieren kunt uittesten.

 Succes!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Vorige week was het weer zover. De tweede bijeenkomst van mijn groep Goudse Hartstocht.

Fijn vond ik het al te merken dat ik er zin in had, dat ik ernaar uitkeek. Nieuwsgierig was ik naar wat de passies van Maaike, Irene en Ingrid zouden zijn, ik had geen flauw idee. Een kijk in iemand anders leven blijft me boeien en begon al onderweg waar ik door het vroeg invallende donker lekker bij mensen naar binnen kon gluren.

 Maaike’s woonkamer was modern, subtiel op kleur gebracht en onthulde duidelijk de hand van iemand die oog heeft voor vorm, kleur, combinatie, kunstzinnigheid. Haar passie hing in de lucht (en aan de muur). In haar beroep als grafisch ontwerper kon ik voelen dat ze dreef op meerdere passies maar voor deze avond had ze gekozen voor haar liefde voor fotografie. Ze voerde ons mee in hoe zij door voorwerpen wordt aangetrokken, dat als haar oog daarop valt ze een drang voelt om te creëren en om het plaatje te willen ‘hebben’. Mooi vond ik het om te zien hoe zij speelt met prille ideeën, hoe dit haar vervult en heel erg van belang, hoe zij dit tot realiteit weet te maken.

 Irene ontving ons in haar ie-nie-mie-nie kleine huisje in de binnenstad van Gouda waar ik wekelijks een aantal malen per week langs fiets. Meteen is nu deze straat persoonlijker voor mij geworden. Want hier woont niet alleen Irene, maar ook het reislustige knuffeldier Watson. Dit behoeft tekst en uitleg, want ook ik was niet van het bestaan van reizende knuffeldieren op de hoogte. Met een fragment uit de franse film Amélie liet ze zien hoe een tuinkabouter foto’s van zichzelf uit allerlei plaatsen op de wereld naar zijn eigenaar opstuurde. Nou blijkt er op internet een clubje mensen te zijn die elkaars knuffels van hot naar haar laten reizen. Foto en email uitwisseling zorgen er in elk geval voor dat je all over the World je logeeradressen warm kunt houden! Leuk om Irene zo te leren kennen naast dat ik al wist dat zijn met regelmaat katten knuffelt in het asiel. Weer zo’n fenomeen waar ik het bestaan niet van wist.

Hup op de fiets naar de laatste passie van de avond, die van Ingrid. Een aantal posters hingen prominent aan de muur, een dressoir lag vol T-shirts, cd’s, grammofoonplaten En ik, als nogal mager muziekkenner werd meegevoerd in de beleving van een zielstrouwe fan van Sting. Voor Ingrid is er maar één ware (naast haar man dan) en dat is Sting. 20 concertbezoeken in ruim 30 jaar staan op haar naam. Gezinsleden ‘gedogen’ haar (zoals ze het zelf noemt) ‘gekte’ maar straks moeten de posters wel meteen weer van de muur. Het deed me goed te merken dat ik toch best veel nummers herkende en dank zij Ingrid’s aanstekelijke liefde voor muziek is de mijne gewekt. Binnenkort krijg ik een iphone en ben nu driftig nummers aan het selecteren (ook op de ipods van mijn kroost) die ik dan wil downloaden.

 Heerlijk weer zo’n avond. Verrassend om te zien en te horen hoe anderen van hun leven een feestje maken. Heb alweer zin in de volgende avond.

 

Gouda 3 november

Astrid Uitterhaegen-Radhakishun

 

 

 

 

Langs de lijn bij het voetbalveld van onze zonen vertelde Eva mij over een Gouds initiatief dat meteen mijn hart stal. Het idee werd geboren in de uitwisseling tussen twee vrouwen, Heleen van Praag en Maaike Hoonhout. ”Wat is Gouda toch een mooie plaats en wat wonen er enorm veel leuke mensen. Hoe krijgen we dat op een verrassende manier bij elkaar?” Na proefdraaien vonden ze een heldere formule. In een groep van 8 personen, ga je op een avond bij 2-3 mensen (thuis) langs en vertelt de gastheer/gastdame die aan de beurt is over zijn/haar passie. Ieder mag dat doen op zijn/haar eigen manier. Het gaat om  delen en verbinden en natuurlijk pure gezelligheid.

 Ik had zin om mee te doen. Maar, over welke passie zou ik kunnen vertellen? Want sinds ik zelfstandig werk in mijn beroep als coach heb ik naast dit en onze kinderen eerlijk gezegd geen tijd over voor serieuze investeringen in andere interesses. Mijn passie is mijn werk geworden besefte ik.

Wel heb ik op dit moment een opleving in hoe je naar iemands persoonlijke levensloop kunt kijken. Hoe ervaar je je eigen historie? Kijk je vooral met een negatieve, sombere blik terug op mislukkingen en tekortkomingen of kun je ook positief en met name waarderend terugblikken. Op de laatste manier kijken geeft je energie, want je herinnert je waar je trots op bent, wat je prettig vond, situaties waarin je je gewaardeerd voelde. En die gevoelde energie kun je hartstikke goed gebruiken bij de activiteiten die je nu aan het doen bent of binnenkort o, zo graag zou willen doen.

En zo noemde ik mijn passie voor nu “ De grote en kleine geschiedenissen van de mens”. Om mijn van kinds af aan interesse voor geschiedenis erbij te betrekken nodigde ik de groep uit in de kantoorruimte die ik huur. Een werkelijk prachtig, uit 1350 stammend, monumentaal pand. De perfecte plek om over je hoogstpersoonlijke historie te mijmeren en inzichten te ont-dekken.

Het was echt fijn om een groep nieuwe mensen welkom te heten en mee te nemen in wat mij zo kan boeien.

 Daarna gingen we  naar Jaap Wijngaarden. Fotograferen is een wezenlijk onderdeel van zijn leven. En vooral de afgelopen 3 jaar ook gemaakt met zijn mobiel. Hij nam ons mee in een deel van zijn levensverhaal  aan de hand van een fotopresentatie geprojecteerd op de wand van zijn sfeervolle bovenverdieping. De muziekkeuze erbij gaf een zeldzame sfeer. Ieder keek met eigen ogen, ieder creëerde een eigen verhaal en dat was precies de intentie van Jaap. Ik heb een heel verfrissende kijk gekregen op fotograferen dank zij Jaap. Ben er best nog wel een beetje stil van terwijl de beelden nog her en der in mij oppoppen .

Voel me dankbaar. En zeg het toch, ook al klinkt het misschien zwaar. Dat ik mag genieten van wat anderen zo mooi ontwikkeld hebben.

Interesse? Meer info vind je op www.goudsehartstocht.nl en www.vrijekunsten.nl  

24 september 2010

 

 

 

 

 

 

Leven en werken vanuit

balans 

 

 

Zou je beter om willen gaan met gebeurtenissen in je leven waar je zorgen om hebt? Als je bijvoorbeeld last hebt van vermoeidheid, teveel werkdruk, twijfels over je werk, een haperende gezondheid of spanningen door ontslag of privé-situaties.

Wanneer je ontevredenheid toeneemt, je emoties de overhand nemen en je denken verkrampt hoe kom je dan weer in balans?

 

Hoe kun je er zelf voor zorgen dat

jij je emoties op een gezondere manier ter hand nemen?

je vitaliteit weer groeit?

je beter voorbereid bent en in een betere conditie verkeert voor een medische ingreep?

je weer helder en creatief gaat denken?

je vanuit wijsheid, met hoofd en hart, omgaat met conflicten, problemen, veranderingen?

 

Leven en werken vanuit balans met aandacht voor jezelf is verrassend eenvoudig en plezierig met behulp van de techniek van hartcoherentie ontwikkeld door het Heartmath Instituut. Geen lange, ingewikkelde, in afzondering door te brengen oefeningen maar korte, frisse, positieve momenten die je kijk op het leven en je daden gedurende de dag positief beïnvloeden. Het zorgt ervoor dat emoties, gevoelens en gedachten goed met elkaar samenwerken. Vitaliteit, weerstand, denkvermogen, en algehele gezondheid en welbevinden nemen hierdoor toe.

 

Tijdens deze vrijblijvende informatiebijeenkomst wordt de werking, de toepassing en de effecten van de aanpak grondig toegelicht. Er zijn geen kosten aan verbonden en uiteraard is er gelegenheid voor vragen. De volgende infobijeenkomsten staan gepland.

Data    : dinsdagen 6 juli, 3 augustus, 7 september, 5 oktober, 2 november 2010

Tijd      : 10.00 – 11.30

Locatie: Gouda, adres en route worden bij aanmelding toegestuurd

Aanmelding via info@coachinginconaction.nl of bel met 06-46498356

 

Astrid Uitterhaegen

Coaching InConAction

www.coachinginconaction.nl

 

 

Mijn hoog gewaardeerde vriendin Linda tipte mij voor het boek ‘Stil de tijd’ van Joke Hermsen naar aanleiding van onze verzuchtingen dat de tijd te snel ging en te versnipperd was om echt lekker aan een klus te werken. Met al die druk, vaak gepaard met financiële belangen kostte het gewoon teveel energie en frustratie concludeerden we.

In ‘Stil de tijd’ neemt Joke het fenomeen tijd onder de loep. Vanuit een filosofische  richting aangevlogen en ondersteund door de kunstzinnige praktijk, brengt zij haar nieuwe visie op tijd.Eerlijk gezegd heb ik weinig ervaring met de denkwijzen van geroemde filosofen. Ik ken net een paar grote bij naam, maar wat ze waarvan dachten, geen idee. Filosofie doet mijn hersens soms kraken en in aanvang moest ik mij wel even schrap zetten. Gelukkig vatte Joke net op tijd iemands gedachtegoed kernachtig samen zodat ik het kon onthouden en verder mee kon doen. En dan opeens breekt voor mij de zon door, grijpt haar uiteenzetting mijn volledige aandacht.

 Zij brengt een onderscheid aan tussen ‘kloktijd’ en ‘innerlijke tijd’. Haar kloktijd definieert ze – even kort samengevat- als, rationeel, gericht op handelen, presteren, resultaten, gebaseerd op de klassieke fysica, lineair,vertrekkend vanuit het ego, de status quo handhavend; in die lijn. De opvatting tijd is geld hoort hier naar mijn smaak bij. Tijd als een economische factor die ons in de tang heeft. Teveel, want het gaat om het hervinden van een balans tussen de ervaring van  beide tijden.Wat is dan die ondergesneeuwde innerlijke tijd? Hoe ziet die eruit en hoe kun je die meer in je leven en in de maatschappij voeden? Innerlijke tijd wordt benoemd als cyclisch, is het ervaren, biedt ruimte voor intuïtie, ontspringt vanuit het zelf, is veranderingsgericht, voortdurend in ontwikkeling. Deze dimensie van tijd is intenser en frequenter terug te vinden op kunstenaarsniveau.Op een bijzonder mooie wijze neemt Joke je mee in de weg die literaire schrijvers, beeldend kunstenaars en musici gaan. Een weg die niet bij voorbaat succes garandeert en dus risicovol is, maar voor deze kunstzinnige mensen meestal eenvoudigweg de enige mogelijkheid tot leven is.

 Zelf hierover door ’filosoferend’ op mijn manier dan, gaat het naar mijn idee over het ene en andere uiterste. Over de burgerman en regelneef, met zijn vele ‘moetens’ versus de kunstenaar met één oor of een vroegtijdige zelfgearrangeerde dood. Of aan de ene kant het matriarchaat en aan de andere verre kant het patriarchaat. Dualiteit dus en het spanningsveld dat daar onvermijdelijk bij hoort. Juist dat spanningsveld brengt naar mijn idee leven in de brouwerij.  Juist die wrijving tussen behouden/vernieuwen, licht/donker, goed/slecht, jing/jang, actie/rust; daar hebben wij ons als mens toe te verhouden op een manier die ons stimuleert, ons goed doet, die gezond is, die positief bijdraagt aan de maatschappij. Over hoe de mensheid zich over het algemeen tot dualiteit verhoudt heb ik veel gelezen vanuit de psychologische (o.a. Jung) en meer levensbeschouwelijke hoek en het vinden van een dynamisch evenwicht is waar het , kort door de bocht,meestal op uitdraait.

Ook Joke pleit voor een herstel in de balans tussen de twee tijden, want de weegschaal is momenteel te ver doorgeslagen naar de kloktijd, we hebben van ons bestaan bijna een tikkende bom gemaakt, die voor velen, alleen al gezien de massale burnouts, op scherp staat. Ontzenuwen die boel, hoe? Door veel meer niets te hoeven van jezelf, door meer rust, meer aandacht, genieten van kunst-literatuur-muziek, meditatie, mijmertijd. Tja, en wellicht kan dat voor velen niet anders dan door zich te heroriënteren op hun keuzes, hun prioriteiten in levenswaarden, hun daginvulling. Daar gaat Joke verder niet op in. Dat is voor mij als coach wel precies mijn werkterrein. Hoe ga je dat doen, op een manier die bij jou en de omgeving die je lief is past. Waarin je wel voldoende te eten hebt, maar stopt met teveel van hetzelfde. Waarin je kunt genieten van je eigen creaties en vooral van de weg daar naartoe, zonder dat het in geld hoeft op te leveren.De belangrijkste boodschap voor mij persoonlijk van dit boek is dan ook dat ik mij bevestigd voel in mijn keuze om mijzelf meer toe te staan om creatief te zijn en dus mijn eigen tempo te volgen. Ook als dat financiële- en/of status-offers vraagt.

 Joke haalt Nietzsche (die naam kende !) aan met een zinsnede die mij erg aanspreekt:Om ‘te kunnen worden wie je bent’, dienen oude waarheden en inzichten als het ware opgeschort te worden..kortom een zich openstellen voor en zich overgeven aan het onbekende.”Je eigen onbekende weg durven gaan in de tijd; met haar boek ‘Stil de tijd’ prikkelt Joke naar mijn smaak ruimschoots en filosofisch verfrissend, om op weg te gaan.

 

 

 

13 april 2010

In den beginne

Toen ik in 2006 startte als zelfstandig coach kreeg ik het advies eens na te denken over wat ik mijn klanten en toekomstige klanten of mensen in het algemeen ‘om niet’ zou kunnen schenken. Vanuit het principe balans in geven/nemen te scheppen. Daarbij werd als voorwaarde gesteld iets te geven dat je  leuk vond om te geven, dat je redelijk makkelijk zou afgaan, dat dus bij je paste en waar je zelf ook  plezier aan kon beleven.

Geboorte van de kronkel

Lang hoefde ik niet na te denken: ik zou graag mijn gedachtekronkels willen aanbieden. Zoals Simon Carmiggelt, zittend in een café, mensen met hun verhalen zo mooi kon beschrijven dat hij mij in elk geval aanzette tot doordenken en invoelen. Ook zo zonder pretentie gebracht door hem; een stijl die mij aansprak.

Ik hou ervan door te gaan op vragen die spelen in iemands leven. Natuurlijk met de bedoeling verder te komen, de volgende stap in de persoonlijke ontwikkeling te zetten. Maar, juist het stilstaan bij bijvoorbeeld de aanleiding, of de verwondering, het ‘niet weten’ van dit moment heeft een functie en is bijzonder spannend. Steeds weer gaat het er dan om, om het durven vinden van het nieuwe in je denken, je gedrag waardoor je koers verandert, je weer meer de goede kant op gaat, dichter bij huis komt, dichter bij wie je in wezen bent en dichter bij wat je in je kracht te geef hebt aan je omgeving.

Dat proces van zoeken en vinden kan niet anders dan door met regelmaat te reflecteren, op welke gedachten er in je leven en welke gevoelens en emoties te bespeuren zijn. Herkauwen, heroriënteren, contact krijgen met wat er in je leeft en wat erom vraagt uitgenodigd te worden om buiten te komen spelen. Daarover nu schrijf ik graag in mijn kronkels.

Liefhebberij

Ik zie mijzelf als beroepscoach en als amateurschrijver. Schrijven voelt als een hobby, een liefhebberij. Mijn kronkels geef ik bij wijze van spreken, als een verhaaltje voor het slapen gaan, of ter troost, soms om je te vermaken en te laten lachen, soms om je te verleiden tot bezinning.

De blog Astrid’s kronkels is als het ware mijn speeltuin, een plek om vrij met gedachten te kunnen spelen, en creatief tot nieuwe inzichten te komen.

 

Astrid Uitterhaegen-Radhakishun